Περίεργα πράγματα...
Κάτι ώρες αλλόκοτες που σε πιάνει η μανία της πτώσης…
Και όλα μοιάζουν να κυλούν αργά...αργά...αργά.
Πέφτεις συνεχώς...αργά...ήσυχα...και κοιτάζεις τη γη καθώς πλησιάζεις κοντά της.
Είναι όλα τόσο όμορφα...τόσο περίεργα όμορφα...τόσο γαλήνια...και ας ξέρεις πως σε λίγο θα ακουστεί ένας περίεργος θόρυβος...ένας κρότος και δεν θα υπάρχεις μετά.
Κάτι μικρά φωτάκια στο βάθος...που όσο πέφτεις τόσο πιο έντονα γίνονται...τα κοιτάζεις και μοιάζουν σαν πυγολαμπίδες...
Και πέφτεις...
Ηρεμία γύρω σου...νιώθεις μια περίεργη πίεση στο πρόσωπο σου από τον αέρα αλλά σε λίγα δευτερόλεπτα και αυτή η πίεση είναι τόσο όμορφη.
Και συνεχίζεις να πέφτεις...
Χιλιάδες σκέψεις στο μυαλό σου...εικόνες αμέτρητες απ τη ζωή σου μέχρι σήμερα και δε σε ενοχλεί τίποτα...κυλούν τόσο ήρεμα.
Ένα χαμόγελο στο πρόσωπο σου σχηματίζεται...κοιτάζεις τα φώτα...είναι τόσο κοντά σου τώρα που θαρρείς θα τα αγγίξεις....ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ...νιώθεις χαρούμενος και ευτυχισμένος για όσα έζησες ευγνωμονώντας θεούς και ανθρώπους για τις στιγμές της ζωή σου.
Κάτι δάκρυα χαράς κυλούν αλλά δεν προλαβαίνουν να τρέξουν μέχρι το μάγουλο...το αεράκι που χτυπά στο πρόσωπο σου τα παίρνει και τα ανεβάζει λίγο πιο ψηλά από σένα...μένουν για λίγο εκεί και μετά σε ακολουθούν...τώρα έχεις συντροφιά σε αυτή σου την πτώση.
Συνεχίζεις να πέφτεις...μα νιώθεις πως απλά αιωρείσαι...
Στο μυαλό σου αναβοσβήνει ένα φωτάκι σαν τρελό...ακούς ένα συναγερμό και διαπιστώνεις πως είναι η στιγμή που πρέπει να τραβήξεις το μικρό σκοινάκι που θα ελευθερώσει το αλεξίπτωτο σου.
Καμία σκέψη. Καμία κίνηση. Πέφτεις. Πιάνεις το σκοινάκι και χαμογελάς.
Πέφτεις...το σκοινάκι στη θέση του. Το αλεξίπτωτο στη θέση του και εσύ στη δική σου...Πέφτεις.
ΥΠΕΡΟΧΑ. ΜΟΝΑΔΙΚΑ. ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ. ΓΑΛΗΝΙΑ.
Ακούς μια όμορφη μελωδία από κάπου και δεν μπορείς να προσδιορίσεις το που...Τι υπέροχη μελωδία...
ΓΚΤΟΥΠ.
Κενό...κανένα σημάδι ζωής...κανένας ήχος...κανένα φως...
Έπεσες...
------
Είμαι τόσο καλά...μοναδική πτώση. Μακάρι να έρχονται συχνότερα αυτές οι πτώσεις που μετά το ΓΚΤΟΥΠ νιώθεις πως ξαναγεννήθηκες.
Σας αφήνω τώρα και ανοίγω τα μάτια μου στον πραγματικό, ρεαλιστικό κόσμο του 11 μήνα του έτους 2008...πρέπει να κρεμάσω τις φρεσκοπλυμένες μου κουρτίνες.
Εδώ και η πανέμορφη μελωδία που άκουγα στην πτώση μου.
3 σχόλια:
"αντε τωρα να βρω λογια ανταξια να σχολιασω"
περιγραφικοτατος,αναλυτικοτατος,αναπαραστατικος...
κι ολα αυτα απλα σε μια καθοδο, πτωση...
αν και πιστευω οτι το σκοινακι πρεπει να το τραβαμε που και που...για να συνεχισει αυτο το ομορφο ταξιδι ψηλα....το πεταγμα θα ελεγα και το γκντουπ...χμμμ... να μην ειναι παντα η "τιμωρια" μας...το "πρεπει" και το "μη" που θα μας δωσει ωθηση να ξαναγεννηθουμε.... ειναι αποτομο...και πολλες φορες κοβει ελπιδα και ταση για ονειρα... γι'αυτο προτιμω εναλλακτικο τελος... γιατι μετα την πτωση υπαρχει μια επανορθωση...μια ΑΝΑΣΤΑΣΗ... οσο ουτοπικο κι ακατορθωτο κι αν φαινεται :)
καλησπέρα και καλή χρονιά εύχομαι...επειδή το τραγούδι μου άρεσε πάρα πολύ,άρχισα να ψάχνω για τον Metcalfe στο inernet...δεν μπόρεσα να βρώ κάτι,να το κατεβάσω...
ευχαριστώ προκαταβολικά....χρόνια πολλά και πάλι....
*αν έχεις βρεί κάτι και μπορείς να με κατατοπίσεις θα ήταν ευχάριστο για μένα*
ευχαριστώ και πάλι...
Δημοσίευση σχολίου