Mια γιορτή - Xρόνια σου πολλά...

Άλλη μια μέρα...ανάμεσα σε κόλες χαρτί, καταλόγους, διαφημιστικά, τηλέφωνα, φωνές, συζητήσεις, διαφωνίες, κόντρες, γέλια, πειράγματα υπολογιστές και το χάος.

Σε ένα γραφείο που καμαρώνω πως είναι άδειο - minimal αλλά κάθε μέρα γεμίζει...γεμίζει...γεμίζει και σε λίγο θα είναι όπως και του διπλανού και του παρα-διπλανού (δε νομίζω πως θα μπορέσει να μοιάσει στο διπλανό...καθώς δεν είναι γραφείο αλλά ουράνιο τόξο...ζαλίζομαι και μόνο που το βλέπω. Αλλά δεν παραπονιέμαι καθώς είναι η χαρά του γραφείου)...

Σε αυτό το χάος αντιστέκομαι...αντιστέκομαι από το πρωί που μπήκα στο λεωφορείο καθώς ‘απολάμβανα’ την διαδρομή (όχι σύντομη) πάντα με την συντροφιά μουσικής (κυρίως μελαγχολικά κομμάτια...έτσι για να πάει καλά η μέρα).
Παρατηρούσα την πρωινή πόλη, τους αγουροξυπνημένους ανθρώπους που περιμένουν στις στάσεις για το λεωφορείο που θα τους μεταφέρει σε αυτό που λέγεται δουλειά...’στον άλλο κόσμο’...

Και ενώ διαδραματίζονται όλα αυτά....στο ipod ‘Χρόνια σου Πολλά’!
Αυτό ήταν...ο ύμνος της ημέρας. Κάτι από Νέο Κύμα... δεν ξέρω αν είναι νέο η παλιό αλλά είναι ΚΥΜΑ...που σε παρασύρει αλλού...στο κάθε αλλού.

Τι και αν είναι λάθος οι κεραμικές εστίες...τι και αν καθυστερεί ο κατάλογος...τι και αν το αφεντικό έδωσε ρεσιτάλ παραπόνων σήμερα...τι και αν ο καθένας ‘βόσκει’ στο κόσμο του...τι και αν δεν βρίσκαμε τα χαρτιά που χρειαζόμαστε...τι και αν όλα είναι χάος...απουσιάζει και η χαρά του γραφείου βλέπεις...η διπλανή μου...μόνο το χρωματιστό γραφείο της είναι σήμερα εδώ και μας κάνει να χαμογελάμε...τι και αν...

Για αυτό λοιπόν...Χρόνια σου πολλά...ναι! εσένα...και ας μη γιορτάζεις κάτι...εγώ σου λέω: ‘χρόνια σου πολλά, σήμερα γιορτάζει όλη η γη...με πουλιά θα στείλω μιαν ευχή στην καρδιά...χρόνια σου πολλά’

Σε σένα που μου με κοιτάζεις κατάματα και μου χαμογελάς...

Καλημέρα.

Οι φίλοι...

Χτυπά το τηλέφωνο...

κάποιος θα είναι στην άλλη άκρη της γραμμής...λογικό.
Μπλα μπλα μπλα μπλα....λογικό.
Μα γιατί πάντα σε θυμούνται όλοι όταν έχουν πρόβλημα...
Μα γιατί έστω μια φορά δεν χτυπά το τηλέφωνο άντε ένα sms βρε παιδί μου έστω ένα e-mail και να δεις κάτι διαφορετικό...όπως: Άκουσες κάτι καλό; Είδες κάτι καλό; Διάβασες κάτι καλό; είμαι ερωτευμένος ή είμαι καλά!!! - τλπ κάτι άλλο από τα συνηθισμένα! Κάτι νέο.
...πάντα προβλήματα...μόνο εκεί σε θυμούνται όλοι.

- Πάμε για καφέ;
- Πάμε
Καφές και αυτός...τα ίδια, τα ίδια, τα ίδια.
Παράπονα, προβλήματα κλπ κλπ κλπ. Τίποτα νέο. Τίποτα όμορφο.

ΧΑΜΟΓΕΛΑ! ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΚΡΙΝΙΑ! ΔΕΣ ΤΟΝ ΗΛΙΟ! ΒΓΕΣ ΕΞΩ!
Θέλεις να καθίσεις μέσα; ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΙΣ. Και εγώ του μέσα είμαι. ΑΛΛΑ ΚΑΝΕ ΚΑΤΙ ΟΜΟΡΦΟ...όχι άλλη γκρίνια!

Άκουσε ένα cd, διάβασε ενα βιβλίο, κάνε κάτι δημιουργικό βρε παιδί μου...ζωγράφισε, γράψε, μαγείρεψε, σιδέρωσε η κοίτα το ταβάνι και πιάσε συζήτηση με τον εαυτό σου...μην περιμένεις να το κάνει και αυτό κάποιος άλλος!
Βρες μια φόρα μόνος σου τη λύση! Και αν όλα αυτά σου μοιάζουν κουραστικά και βαρετά τότε κάνε ΟΝΕΙΡΑ!

ΧΑΜΟΓΕΛΑ. Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ και ας έχει τις χίλιες αναποδιές!

Αααα! Και σε παρακαλώ!!!! Όταν επικοινωνήσεις μαζί μου ξανά...πες μου κάτι όμορφο!
Μη με θυμάσαι μόνο όταν με χρειάζεσαι.

Και στο τέλος...

αν έχεις χρόνο και διάθεση...

ρώτησε και εμένα τι κάνω...έστω τυπικά.

-

-Ξέρω, για αυτό είναι οι φίλοι...

Για τα καλά και τα κακά. Για τα ωραία και τα άσχημα.
Αλλά μη μας γίνει συνήθεια και έχουμε μόνο τα κακά και άσχημα.

Το πιο δύσκολο πράγμα τελικά είναι να μοιραστείς τη χαρά σου με φίλους.

Αφιερωμένο με όλη μου την αγάπη σε όλους τους φίλους του κόσμου.

9+1 δίσκοι...

Να τι ακούω τελευταία με μανία...
Ώρες ατελείωτες...
Αν το ipod είχε στόμα θα με έβριζε...

- 2046 - Shigeru Umebayashi

- Melos - Vassilis Tsabropoulos (πάντα ECM)

- La Double Vie de Veronique - Zbigniew Preisner (υποκλίνομαι)

- Arabesque - Jane Birkin (υπέροχο ταξίδι)

- The Fountain – Clint Mansell (τα λόγια είναι περιττά)

- Immortal Memory – Lisa Gerrard (μούσα-ξωτικό)

- The Hours – Philip Glass (silence)

- The Weeping Meadow – Eleni Karaindrou (μοναδικό)

- Blue - Zbigniew Preisner (…..)

Και το 10...

γιατί η Τζένη Καρέζη με τα πανέμορφα εκφραστικά

και θλιμμένα μάτια της, μαζί με την υπέροχη φωνή της ....

μας ψιθυρίζει:

‘Αύγουστος φώτα στη παραλία
Τα πλοία φεύγουν για τα νησιά
Φεύγουν οι φίλοι, φεύγουν τα πλοία
Με γέλασες και είναι αργά....
Ήρθε ο Σεπτέμβρης, ήρθε ο χειμώνας
Στη παραλία τη σκοτεινή
Χάθηκα μέσα στη ζωή μου
Χάθηκες μέσα στη βροχή’

.................ααααααχχχχχχχ

Και ο δεύτερος ψίθυρος πάει κάπως έτσι:

‘Δεν έχει αρχή, δάκρυα βροχή

Τέλος δεν έχει ο ουρανός

Ποιος θα βρεθεί, βαριά η ψυχή

Να μου το πει, πού θα σταθώ

Να σου το πω, γιατί να φύγεις.

Για ένα φιλί, δεν έχει αρχή

Τέλος δεν έχει μου ο καημός

Πόνος πικρός, κόσμος μικρός

Για ένα φιλί, πικρό φιλί

Δάκρυα βροχή, γιατί να φύγεις.’

Μελίνα...αχ Μελίνα...θυμάσαι Μελίνα;

Δικά σου Μελίνα και τα δυο...

περιμένω να σε ακούσω να τα ψιθυρίζεις ξανά...

χωρίς μουσική...μόνο φωνούλα και δυο βουρκωμένα

ματάκια να κοιτούν...

και κάθε φορά που τα κλείνεις να κυλούν τα δάκρυα.

Here it is...

Εδώ πρέπει να ευχαριστήσω την Λίνα Νικολακοπούλου και τους Τρίφωνο που μας έδωσε στα ελληνικά το υπέροχο κομμάτι

(Here it is) του Leonard Cohen.

-

Γιατί έτσι είναι φίλοι μου...διπλή η όψη της αγάπης...
Γιατί χθες περπάτησα ανάμεσα στο πλήθος...και είδα κόσμο...Ζευγάρια, μόνους, ζευγάρια μόνα που τα κυριεύει μια υπέρτατη μοναξιά....είναι μαζί και ταυτόχρονα χώρια.
Αγάπη από συνήθεια ίσως...ίσως για να καλύψουν την μοναξιά...ίσως.

Ο ένας κοιτάζει εδώ και ο άλλος εκεί...τυχαία συναντιούνται τα βλέμματα τους και θυμούνται πως είναι μαζί.

Για αυτό λοιπόν

« Ας ζήσει ο καθένας και ο καθένας ας πεθάνει...

Γεια σου αγάπη μου...

γεια χαρά σου αγάπη μου.

Αντίο αγάπη μου. »

Τελικά τι πονά περισσότερο;
Το καρφί ή η αγάπη;
Ποιος ξέρει...ίσως κάποτε μάθουμε...

Requiem...

Μια φορά και ένα καιρό...

υπήρχαν δυο νέοι που ερωτεύτηκαν.
Αγαπήθηκαν….υπήρχαν μαζί όπως το φεγγάρι με τα αστέρια.
Μαζί ο ένας για τον άλλον. Γελούσαν έκλαιγαν και έκαναν όνειρα ο ένας στην αγκαλιά του άλλου.
Οι μέρες κυλούσαν…και κάθε μέρα η αγάπη τους μεγάλωνε…μεγάλωνε…μεγάλωνε…
Ζούσαν το κάθε λεπτό…την κάθε στιγμή…αστεία, βόλτες, πειράγματα, αγκαλιές και χαμόγελα.
Και οι μέρες κυλούσαν…κυλούσαν…κυλούσαν και ξαφνικά σταμάτησαν.
Όλα σταμάτησαν…χωρίς λόγο…ξαφνικά.
Σαν κάποιος να πάτησε το Stop.

Εκεί οι δυο νέοι χωρίστηκαν. Ο ένας εδώ και ο άλλος εκεί.

Ένα λευκό – ροζ φόρεμα είχε τυλίξει την όμορφη κοπέλα. Γύρω της υπήρχαν παντού λουλούδια σαν σε κήπο την άνοιξη…και ένα πρόσωπο φωτεινό.

Τριγύρω της φιγούρες τραγικές…σαν σκηνή βγαλμένη από αρχαία τραγωδία. Φιγούρες ντυμένες στα μαύρα.

Μόνο η σιωπή υπήρχε εκεί…

Ξαφνικά ένα ξέσπασμα από μια μάνα που δε θα έβλεπε ξανά το λουλούδι της έδωσε το έναυσμα για την έναρξη του θρήνου.

Ο νέος κοιτούσε την κοπέλα του βουβός, ανέκφραστος, παγωμένος. Μόνο δάκρυα κυλούσαν ασταμάτητα.
Το μόνο που κατάφερε ήταν να την φιλήσει…όχι, δεν ήταν το τελευταίο φιλί. Θα υπήρχε άλλο ένα…που τελικά δεν πρόλαβε να της το δώσει.

-

Και σήμερα, μερικά χρόνια μετά…ο αγαπημένος της είπε πως:

Ξέρω πως εκεί που είσαι, περνάς όμορφα και χαμογελάς με εκείνο το αστραφτερό σου χαμόγελο… Μετά από χρόνια…θα έρθω εκεί Ελισάβετ…εκεί…θα έρθω να σε βρω για να σου δώσω εκείνο το φιλί…εκείνο που δεν κατάφερα να σου δώσω όταν το πρόσωπο σου τύλιξε λευκό πανί. Το τελευταίο φιλί…
Αν και τελευταίο φιλί δεν υπάρχει ποτέ.


Το παραμύθι τελείωσε χωρίς το γνωστό και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα…

Έμειναν μόνο αναμνήσεις…εικόνες…στιγμές…που δε θα σβήσουν ποτέ.

Για Σένα...

Για σένα

Για σένα ξημερώνει αυτός ο κόσμος
Για σένα ετοιμάζεται η θάλασσα
Για σένα φτερουγίζουν τα πουλιά

Χτυπιούνται οι σειρήνες μες στα βράχια
Ζαχαρωμένα λόγια και καλέσματα
Χωρίς μια στάλα αίμα στα φιλιά
Αχ στα φιλιά

Και εσύ καλέ μου στέκεσαι στου σύμπαντος τη μέση
Αλήθεια παρανάλωμα και μου φιλάς μια θέση
Θεοί που συναντήθηκαν και ποιος να τους χωρίσει
Αυτοί που αγαπήθηκαν το φως έχουν μυρίσει

Για σένα λέει ψέματα ο Απρίλης
Για σένα τη φωτιά μου την ανάστησα
Για σένα ανοίγω πόρτα στην καρδιά

Ξαναγεννά η Κίρκη το νησί της
Σηκώνει το ραβδί της και λικνίζεται
Μα ο μύθος της δεν με ακουμπάει πια…

Και εσύ καλέ μου στέκεσαι στου σύμπαντος τη μέση
Αλήθεια παρανάλωμα και μου φιλάς μια θέση
Θεοί που συναντήθηκαν και ποιος να τους χωρίσει
Αυτοί που αγαπήθηκαν το φως έχουν μυρίσει

Το φως έχουν μυρίσει
-
Αχ βρε Λιζέτα Καλημέρη…αχ…αχ τι τραγούδησες…
Αχ βρε Βάσω Αλαγιάννη τι έγραψες…
- - -
Για σένα λοιπόν…όλα για σένα…και αυτό για σένα…και η σκέψη μου για σένα…και η μνήμη μου για σένα…όλα…και η καρδία μου για σένα και η ψυχή μου για σένα…όλα…και το φως μου για σένα…και η αναπνοή μου για σένα...όλα…

Για σένα.