Και τώρα;
Και τώρα που θέλω να ανέβω στο ψηλότερο σημείο της πόλης και να φωνάξω; να βγάλω αυτό το αγκάθι που έχει καθίσει μέσα μου και το άτιμο έχει σκαλώσει;
Και τώρα;
Και τώρα που έφτασα στο σημείο να μην ελέγχω τον εαυτό μου και ξαφνικά να τρέχουν δάκρυα χωρίς να μπορώ να τα σταματήσω;
Και τώρα;
Και τώρα που μάζεψα μέσα μου τα πάντα και φράκαραν; Που όλα μαζί θέλουν να βγουν έξω αλλά δεν τα καταφέρνουν γιατί η έξοδος είναι στενή;
Και τώρα;
Και τώρα; Μου λες τώρα; Έφτασα πάτο; Φτάνω πάτο; Η βγαίνω στην επιφάνεια;
Φτου και βγαίνω…
Τι και αν δεν μιλάω σε κανέναν, τι κ αν είμαι με το χαμόγελο μέχρι τα αυτιά; Τι κ αν είμαι αστεία και πειράγματα;
Άμυνες; Φόβοι; Φοβίες;
Τίποτα… απλά δεν θέλω να είμαι η αιτία να σας δω να μη χαμογελάτε με τα δικά μου… μα έσπασα… λύγισα… και τρόμαξα με την πτώση μήπως και πέσω στο πάτο με δύναμη και μετά…
Και έτσι φτάσαμε στο σημείο των δακρύων… άλλοι το έζησαν live και άλλοι τηλεφωνικά και τους έλεγα όχι, όχι δεν κλαίω… και δε με πίστεψαν και μου έστειλαν δόση Ευτυχίας.
Και τώρα είμαι στο κενό… μη ξέροντας τι θα ακούσω σε μερικές ώρες… αν θα χαμογελάσω ή αν θα χάσω τη γη κάτω από τα πόδια μου… και εγώ ο άθλιος γράφω…
Κρατάω θετική σκέψη πως θα χαμογελάσω και μόνο αυτό!
Και στο κόρακα τα δάκρυα και όλα! Όλα τα ‘κακά’ θα τα θάψω και θα είμαι όπως παλιά! ΚΑΛΑ!
Συγνώμη σε όλους και για όλα…
Και κλείνω με την αιτία που ξεκίνησα να γράφω… ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
Όλους όσους με τον δικό τους τρόπο βοηθούν και υπάρχουν… αλλά επιτρέψτε μου λίγο περισσότερο στου δυο ανθρώπους που χθες υπήρχαν με το παραπάνω δίπλα μου ο καθένας με τον μοναδικό του τρόπο!
Και έτσι λοιπόν το ευχαριστήριο δικό σας! Κρατήστε μόνο το ευχαριστώ και ότι με κάνετε να ταξιδεύω … άλλωστε κάποια κομμάτια έχουν πολλά νοήματα και όχι μόνο ένα!
Ευχαριστωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω
Γιατί μαζί σας ταξιδεύωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω
Και μου είναι αρκετό!
*Ευχαριστώ και τα παιδιά που μας χάρισαν το κομμάτι.
Πάντα θα τους ευχαριστώ, πάντα και ας μη το ξέρουν και ας το ξέρουν…
