Αντικαταθλιπτικά (part I)

Ξεκίνησα μια αγωγή που καταπολεμά (νομίζω), την κατάθλιψη.

Όχι, όχι, όχι...δεν έχει να κάνει με την γνωστή κατάθλιψη που όλοι ξέρουμε...

Είναι κάτι άλλο που δεν μπορώ να σας εξηγήσω.

Πρέπει να το ζήσεις...αλλιώς δεν έχει νόημα.

Η συνταγή είναι λίγο περίεργη, αλλόκοτη...και τα αποτελέσματα δεν μπορώ να σας πω ότι τα γνωρίζω...ούτε και τις παρενέργειες...

Ξεκινάμε λοιπόν...

‘κόβουνε στα δυο το χάπι...την αγάπη τους’

Και το χάπι γίνεται δυο μικρά χαπάκια...

Το ένα έχει μέσα την παρακάτω ουσία:

‘Έεε Όποιος θέλει να λάμψει καίγετε...

Δηλαδή πονάει και ανοίγει τη ζωή του στο πάθος της ζωής.

Αγαπάει ότι ζει και μαζί ξαναδημιουργούν το κόσμο...

Φλόγα μαντήλι η ψυχή αυτού που ονειρεύεται...

Και φωτίζει ο ουρανός και οι αγκαλιές.

Χαρά και χορός η ψυχή αυτού που ονειρεύεται...

Δίνουν μαντήλι αγάπης που κρατάει φως

Μεγαλώνει τις μέρες και ελαφρώνει τις νύχτες.’

Το άλλο έχει μέσα την παρακάτω ουσία:

‘To be free: The Nina Simone story’

-----

Χχχμμμμ...και τα δυο έχουν μια περίεργη γεύση...

και νύχτωσε...

και ένα κερί αναμμένο δίπλα...

και από τα ηχεία ακούω μια φωνή...

και

...αναμένω αποτελέσματα και παρενέργειες.

Καλή σας νύχτα...και καλή μας τύχη.

Διασκεδάζοντας...

Χθες λέει ‘διασκέδασα’...για άλλη μια φορά.

Και ενώ πάνω γινόταν χαμός, εγώ κάτω...πιο κάτω και από το κάτω.

Στα κλασικά σημεία...σε κάτι γωνίες...στο μικρό καμαρίνι.

Έχει πλάκα...είναι ωραίο. Να ξέρεις πως έξω και πάνω όλοι πίνουν και γλεντούν τσουγκρίζουν ποτήρια τραγουδούν και διασκεδάζουν και εσύ να είσαι κάτω, μόνος, με ελάχιστο φως και να κάθεσαι στη γωνιά σου ‘διασκεδάζοντας’.

Και εκεί που όλα είναι ήρεμα κάτω...ακούς κάτι βήματα...και μια φιγούρα σαν ξωτικό ντυμένη στα μαύρα με ένα χαμόγελο και δυο μάτια υγρά να κατεβαίνει τις σκάλες.

Σε κοιτάζει κατάματα και σε παίρνει αγκαλιά...σου ψιθυρίζει όλα εκείνα που πέρασαν, ήρθαν και θα ‘ρθουν...

Χαμογελάς, χαρίζεις μια αγκαλιά και αφήνεις κάτι δάκρυα να κυλήσουν χωρίς να μπορείς να τα ελέγξεις...

-Τι είναι αυτά τώρα;

-Τίποτα...δικά μου κολλήματα

-Και τα δικά μου;

-Δικά μου και τα δικά σου.

-Υπάρχει κάποιο μυστικό, στης δόλια μου καρδιάς τα βάθη - είναι καρφί είναι αγκάθι.

-Κάπως έτσι...

Μια δεύτερη αγκαλιά και μετά...

δυο άνθρωποι σε δυο καναπεδάκια...ένα τσιγάρο στο χέρι και ποτήρι με ποτό...

Το δικό μου άδειο με μερικά παγάκια να λιώνουν.

Καμία λέξη...κανένα βλέμμα.

-Τα καμαρίνια.

-Ναι.

-Διασκεδάζεις πάντως.

-Ναι όσο κανείς.

-Έλα πάνω...

-Μετά...στις σκάλες θα είμαι...όχι πιο πάνω...

Και το ξωτικό ανηφορίζει προς τα πάνω...

Και εγώ συνεχίζω να διασκεδάζω κάτω...προς τα κάτω.

Η Πτώση...

Περίεργα πράγματα...

Κάτι ώρες αλλόκοτες που σε πιάνει η μανία της πτώσης…

Και όλα μοιάζουν να κυλούν αργά...αργά...αργά.

Πέφτεις συνεχώς...αργά...ήσυχα...και κοιτάζεις τη γη καθώς πλησιάζεις κοντά της.

Είναι όλα τόσο όμορφα...τόσο περίεργα όμορφα...τόσο γαλήνια...και ας ξέρεις πως σε λίγο θα ακουστεί ένας περίεργος θόρυβος...ένας κρότος και δεν θα υπάρχεις μετά.

Κάτι μικρά φωτάκια στο βάθος...που όσο πέφτεις τόσο πιο έντονα γίνονται...τα κοιτάζεις και μοιάζουν σαν πυγολαμπίδες...

Και πέφτεις...

Ηρεμία γύρω σου...νιώθεις μια περίεργη πίεση στο πρόσωπο σου από τον αέρα αλλά σε λίγα δευτερόλεπτα και αυτή η πίεση είναι τόσο όμορφη.

Και συνεχίζεις να πέφτεις...

Χιλιάδες σκέψεις στο μυαλό σου...εικόνες αμέτρητες απ τη ζωή σου μέχρι σήμερα και δε σε ενοχλεί τίποτα...κυλούν τόσο ήρεμα.

Ένα χαμόγελο στο πρόσωπο σου σχηματίζεται...κοιτάζεις τα φώτα...είναι τόσο κοντά σου τώρα που θαρρείς θα τα αγγίξεις....ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ...νιώθεις χαρούμενος και ευτυχισμένος για όσα έζησες ευγνωμονώντας θεούς και ανθρώπους για τις στιγμές της ζωή σου.

Κάτι δάκρυα χαράς κυλούν αλλά δεν προλαβαίνουν να τρέξουν μέχρι το μάγουλο...το αεράκι που χτυπά στο πρόσωπο σου τα παίρνει και τα ανεβάζει λίγο πιο ψηλά από σένα...μένουν για λίγο εκεί και μετά σε ακολουθούν...τώρα έχεις συντροφιά σε αυτή σου την πτώση.

Συνεχίζεις να πέφτεις...μα νιώθεις πως απλά αιωρείσαι...

Στο μυαλό σου αναβοσβήνει ένα φωτάκι σαν τρελό...ακούς ένα συναγερμό και διαπιστώνεις πως είναι η στιγμή που πρέπει να τραβήξεις το μικρό σκοινάκι που θα ελευθερώσει το αλεξίπτωτο σου.

Καμία σκέψη. Καμία κίνηση. Πέφτεις. Πιάνεις το σκοινάκι και χαμογελάς.

Πέφτεις...το σκοινάκι στη θέση του. Το αλεξίπτωτο στη θέση του και εσύ στη δική σου...Πέφτεις.

ΥΠΕΡΟΧΑ. ΜΟΝΑΔΙΚΑ. ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ. ΓΑΛΗΝΙΑ.

Ακούς μια όμορφη μελωδία από κάπου και δεν μπορείς να προσδιορίσεις το που...Τι υπέροχη μελωδία...

ΓΚΤΟΥΠ.

Κενό...κανένα σημάδι ζωής...κανένας ήχος...κανένα φως...

Έπεσες...

------

Είμαι τόσο καλά...μοναδική πτώση. Μακάρι να έρχονται συχνότερα αυτές οι πτώσεις που μετά το ΓΚΤΟΥΠ νιώθεις πως ξαναγεννήθηκες.

Σας αφήνω τώρα και ανοίγω τα μάτια μου στον πραγματικό, ρεαλιστικό κόσμο του 11 μήνα του έτους 2008...πρέπει να κρεμάσω τις φρεσκοπλυμένες μου κουρτίνες.

Εδώ και η πανέμορφη μελωδία που άκουγα στην πτώση μου.

Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα...

Χαριστική βολή.

Αν μπορείτε...τρέξτε να δείτε τη παράσταση...

Αν κλαίτε...ΠΡΟΣΟΧΗ! θα κυλήσουν δάκρυα δίχως να το καταλάβετε...

Όλες οι ερμηνείες μοναδικές...μα αυτή της Οικονομίδου δεν έχω λόγια να την περιγράψω....

Είμαι κάπως τώρα...πως να μην είσαι μετά από μια τέτοια παράσταση.

Το έργο- σταθμός της παγκόσμιας δραματουργίας, που θίγει τα επίκαιρα και διαχρονικά θέματα των προβλημάτων της οικογένειας, της κοινωνίας και των διαλυμένων ανθρώπινων σχέσεων, παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά στο Απλό Θέατρο. Το έργο του Ευγένιου Ο΄ Νηλ γράφτηκε το 1939-1941 και πρωτοπαίχτηκε στο Βασιλικό θέατρο της Στοκχόλμης και στο θέατρο Έλεν Χέιζ της Ν.Υόρκης, το 1956, μόλις 3 χρόνια μετά τον θάνατο του συγγραφέα, κερδίζοντας το βραβείο Πούλιζερ. Στην Ελλάδα έχει παρουσιαστεί ήδη 8 φορές. Κεντρικός ήρωας είναι ο Τζέιμς Ταϊρόν, πρωταγωνιστής του θεάτρου, που προτίμησε να θυσιάσει το ταλέντο του χάριν της εμπορικότητας. Μαζί του η καλλιεργημένη γυναίκα του, που κατάντησε μορφινομανής, ύστερα από παρότρυνση ενός ανίδεου γιατρού, και τα δυο του παιδιά, ο αλκοολικός Τζέιμι και ο φυματικός Έντμοντ. Σε ολόκληρη την οικογένεια επικρατεί μια συνεχής αστάθεια και μια σύγκρουση, που θα απειλήσει την ενότητα της οικογένειας. Το έργο παρουσιάζεται σε απόδοση Νίκου Γκάτσου, σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα, σκηνικά-κοστούμια Γιώργου Πάτσα, μουσική Ελένης Καραΐνδρου και φωτισμούς Λευτέρη Παυλόπουλου.

Θέατρο: ΑΠΛΟ
Συγγραφέας: Ευγένιος Ο΄ Νηλ
Σκηνοθέτης: Αντώνης Αντύπας
Ηθοποιοί: Δημήτρης Καταλειφός, Ράνια Οικονομίδου, Αλκης Κούρκουλος, Κώστας Βασαρδάνης, Σοφία Καλεμκερίδου