I zoi mas dromoi...fanaria...stasis...leoforia kai pali dromoi.
Dexia I thalassa k enas ilios pou pezei krifto me ta sinnefa,ma de me niazei... I Eytixia me perimeni.
Mia neraida sta autia mou psithirizi "me klista ta matia panta tragoudao...ax zoi magisa na se matho argisa" k eine alithia sou leo ... Me klista ta matia tragouda k eine iperoxi.
Ssss forao to omorfotero xamogelo mou,tin oreoteri diathesi mou k pao stin 8i...stin odo tis Eytixias na xtipiso to koudouni k na me ipodexti eytixismena sto spiti tis i Eytixias...ti eytixia!
'kante ena sxedio, balte ena stoxo kai doulepste gia na ton petixete...alla mia sto toso rixte mia matia giro sas..kai adraxte oti mporite. giati aurio mpori na exoun xathi ola.'
Γαλλική ταινία σε σκηνοθεσία Μαρτέν Προβόστ, με τους: Γιολάντ Μορό, Ούλριχ Τουκούρ, Ζενεβιέβ Μνις, Σερζ Λαριβιλερ
1914. Στο Σενλίς, λίγο έξω από το Παρίσι, η ιδιόρρυθμη Σεραφίν δουλεύει ως οικιακή βοηθός. Το κρυφό της πάθος όμως είναι η ζωγραφική και όταν τυχαία αποκαλυφθεί, θ' αφήσει έκπληκτο τον Γερμανό συλλέκτη Βίλχελμ Ούντε. Προτού εκείνος προλάβει να της οργανώσει μια μεγάλη έκθεση, ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκινά...
Έπιασα στα χέρια μου το ξεσκονόπανο και καθάριζα με μανία τα έπιπλα… σκόνη… παντού σκόνη… την μάζευα ξανά και ξανά! Μα όσες φορές και αν τη μάζεψα ερχόταν νέα! Και καθόταν πάνω στις γυαλισμένες επιφάνειες. Ήθελα να βάλω τα κλάματα… Δεν αντέχω άλλη σκόνη, δεν θέλω να μαζευτεί ξανά σκόνη μηνών και να χαλά η πεντακάθαρη επιφάνια! Με έπιασε αμόκ! Έψαξα να βρω κάτι που θα την απωθεί… να περνά η σκόνη πάνω από την επιφάνεια και μόλις πάρει την απόφαση να καθίσει και να την λερώσει να φεύγει σαν κάτι να τις κάνει φουυυυυ … PROMISE Νομίζω πως βρήκα αυτή την ουσία, μα δε θα σας αποκαλύψω την συνταγή… είναι μυστικό! Μου πείρε ώρα μέχρι να πετύχουν τα πειράματα μου... ανακάτεψα πολλά και διαφορετικά υλικά… νευρίασα, έκλαψα, θύμωσα, μα κάτι κατάφερα… δεν λέω πως είναι τέλια η συνταγούλα μου , μα μέρα με τη μέρα θα την κάνω όλο και καλύτερη! Πιο δυνατή! ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΠΕΤΥΧΩ – PROMISE. ΝΑΙ! PROMISE! Έτσι… έτσι παρομοίωσα τα λόγια στο τηλεφώνημα μας… σαν σκόνη … που είχε καθίσει στις κάποτε καθαρές επιφάνειες.
Και τώρα που θέλω να ανέβω στο ψηλότερο σημείο της πόλης και να φωνάξω; να βγάλω αυτό το αγκάθι που έχει καθίσειμέσα μου και το άτιμο έχει σκαλώσει;
Και τώρα;
Και τώρα που έφτασα στο σημείο να μην ελέγχω τον εαυτό μου και ξαφνικά να τρέχουν δάκρυα χωρίς να μπορώ να τα σταματήσω;
Και τώρα;
Και τώρα που μάζεψα μέσα μου τα πάντα και φράκαραν; Που όλα μαζί θέλουν να βγουν έξω αλλά δεν τα καταφέρνουν γιατί η έξοδος είναι στενή;
Και τώρα;
Και τώρα; Μου λες τώρα; Έφτασα πάτο; Φτάνω πάτο; Η βγαίνω στην επιφάνεια;
Φτου και βγαίνω…
Τι και αν δεν μιλάω σε κανέναν, τι κ αν είμαι με το χαμόγελο μέχρι τα αυτιά; Τι κ αν είμαι αστεία και πειράγματα;
Άμυνες; Φόβοι; Φοβίες;
Τίποτα… απλά δεν θέλω να είμαι η αιτία να σας δω να μη χαμογελάτε με τα δικά μου… μα έσπασα… λύγισα… και τρόμαξα με την πτώση μήπως και πέσω στο πάτο με δύναμη και μετά…
Και έτσι φτάσαμε στο σημείο των δακρύων… άλλοι το έζησαν liveκαι άλλοι τηλεφωνικά και τους έλεγα όχι, όχι δεν κλαίω… και δε με πίστεψαν και μου έστειλαν δόση Ευτυχίας.
Και τώρα είμαι στο κενό…μη ξέροντας τι θα ακούσω σε μερικές ώρες… αν θα χαμογελάσω ή αν θα χάσω τη γη κάτω από τα πόδια μου… και εγώ ο άθλιος γράφω…
Κρατάω θετική σκέψη πως θα χαμογελάσω και μόνο αυτό!
Και στο κόρακα τα δάκρυα και όλα! Όλα τα ‘κακά’ θα τα θάψω και θα είμαι όπως παλιά! ΚΑΛΑ!
Συγνώμη σε όλους και για όλα…
Και κλείνω με την αιτία που ξεκίνησα να γράφω… ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
Όλους όσους με τον δικό τους τρόπο βοηθούν και υπάρχουν… αλλά επιτρέψτε μου λίγο περισσότερο στου δυο ανθρώπους που χθες υπήρχαν με το παραπάνω δίπλα μου ο καθένας με τον μοναδικό του τρόπο!
Και έτσι λοιπόν το ευχαριστήριο δικό σας! Κρατήστε μόνο το ευχαριστώ και ότι με κάνετε να ταξιδεύω … άλλωστε κάποια κομμάτια έχουν πολλά νοήματα και όχι μόνο ένα!
Ευχαριστωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω
Γιατί μαζί σας ταξιδεύωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω
Και μου είναι αρκετό!
*Ευχαριστώ και τα παιδιά που μας χάρισαν το κομμάτι.
Πάντα θα τους ευχαριστώ, πάντα και ας μη το ξέρουν και ας το ξέρουν…
