Παρασκευή 17 Απριλίου 2009

The Dust and The Promise…


Έπιασα στα χέρια μου το ξεσκονόπανο και καθάριζα με μανία τα έπιπλα… σκόνη… παντού σκόνη… την μάζευα ξανά και ξανά! Μα όσες φορές και αν τη μάζεψα ερχόταν νέα! Και καθόταν πάνω στις γυαλισμένες επιφάνειες. Ήθελα να βάλω τα κλάματα… Δεν αντέχω άλλη σκόνη, δεν θέλω να μαζευτεί ξανά σκόνη μηνών και να χαλά η πεντακάθαρη επιφάνια!
Με έπιασε αμόκ! Έψαξα να βρω κάτι που θα την απωθεί… να περνά η σκόνη πάνω από την επιφάνεια και μόλις πάρει την απόφαση να καθίσει και να την λερώσει να φεύγει σαν κάτι να τις κάνει φουυυυυ … PROMISE
Νομίζω πως βρήκα αυτή την ουσία, μα δε θα σας αποκαλύψω την συνταγή… είναι μυστικό! Μου πείρε ώρα μέχρι να πετύχουν τα πειράματα μου... ανακάτεψα πολλά και διαφορετικά υλικά… νευρίασα, έκλαψα, θύμωσα, μα κάτι κατάφερα… δεν λέω πως είναι τέλια η συνταγούλα μου , μα μέρα με τη μέρα θα την κάνω όλο και καλύτερη! Πιο δυνατή! ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΠΕΤΥΧΩ – PROMISE.
ΝΑΙ! PROMISE!
Έτσι… έτσι παρομοίωσα τα λόγια στο τηλεφώνημα μας… σαν σκόνη … που είχε καθίσει στις κάποτε καθαρές επιφάνειες.




Δεν υπάρχουν σχόλια: