Διασκεδάζοντας...

Χθες λέει ‘διασκέδασα’...για άλλη μια φορά.

Και ενώ πάνω γινόταν χαμός, εγώ κάτω...πιο κάτω και από το κάτω.

Στα κλασικά σημεία...σε κάτι γωνίες...στο μικρό καμαρίνι.

Έχει πλάκα...είναι ωραίο. Να ξέρεις πως έξω και πάνω όλοι πίνουν και γλεντούν τσουγκρίζουν ποτήρια τραγουδούν και διασκεδάζουν και εσύ να είσαι κάτω, μόνος, με ελάχιστο φως και να κάθεσαι στη γωνιά σου ‘διασκεδάζοντας’.

Και εκεί που όλα είναι ήρεμα κάτω...ακούς κάτι βήματα...και μια φιγούρα σαν ξωτικό ντυμένη στα μαύρα με ένα χαμόγελο και δυο μάτια υγρά να κατεβαίνει τις σκάλες.

Σε κοιτάζει κατάματα και σε παίρνει αγκαλιά...σου ψιθυρίζει όλα εκείνα που πέρασαν, ήρθαν και θα ‘ρθουν...

Χαμογελάς, χαρίζεις μια αγκαλιά και αφήνεις κάτι δάκρυα να κυλήσουν χωρίς να μπορείς να τα ελέγξεις...

-Τι είναι αυτά τώρα;

-Τίποτα...δικά μου κολλήματα

-Και τα δικά μου;

-Δικά μου και τα δικά σου.

-Υπάρχει κάποιο μυστικό, στης δόλια μου καρδιάς τα βάθη - είναι καρφί είναι αγκάθι.

-Κάπως έτσι...

Μια δεύτερη αγκαλιά και μετά...

δυο άνθρωποι σε δυο καναπεδάκια...ένα τσιγάρο στο χέρι και ποτήρι με ποτό...

Το δικό μου άδειο με μερικά παγάκια να λιώνουν.

Καμία λέξη...κανένα βλέμμα.

-Τα καμαρίνια.

-Ναι.

-Διασκεδάζεις πάντως.

-Ναι όσο κανείς.

-Έλα πάνω...

-Μετά...στις σκάλες θα είμαι...όχι πιο πάνω...

Και το ξωτικό ανηφορίζει προς τα πάνω...

Και εγώ συνεχίζω να διασκεδάζω κάτω...προς τα κάτω.