Requiem...

Μια φορά και ένα καιρό...

υπήρχαν δυο νέοι που ερωτεύτηκαν.
Αγαπήθηκαν….υπήρχαν μαζί όπως το φεγγάρι με τα αστέρια.
Μαζί ο ένας για τον άλλον. Γελούσαν έκλαιγαν και έκαναν όνειρα ο ένας στην αγκαλιά του άλλου.
Οι μέρες κυλούσαν…και κάθε μέρα η αγάπη τους μεγάλωνε…μεγάλωνε…μεγάλωνε…
Ζούσαν το κάθε λεπτό…την κάθε στιγμή…αστεία, βόλτες, πειράγματα, αγκαλιές και χαμόγελα.
Και οι μέρες κυλούσαν…κυλούσαν…κυλούσαν και ξαφνικά σταμάτησαν.
Όλα σταμάτησαν…χωρίς λόγο…ξαφνικά.
Σαν κάποιος να πάτησε το Stop.

Εκεί οι δυο νέοι χωρίστηκαν. Ο ένας εδώ και ο άλλος εκεί.

Ένα λευκό – ροζ φόρεμα είχε τυλίξει την όμορφη κοπέλα. Γύρω της υπήρχαν παντού λουλούδια σαν σε κήπο την άνοιξη…και ένα πρόσωπο φωτεινό.

Τριγύρω της φιγούρες τραγικές…σαν σκηνή βγαλμένη από αρχαία τραγωδία. Φιγούρες ντυμένες στα μαύρα.

Μόνο η σιωπή υπήρχε εκεί…

Ξαφνικά ένα ξέσπασμα από μια μάνα που δε θα έβλεπε ξανά το λουλούδι της έδωσε το έναυσμα για την έναρξη του θρήνου.

Ο νέος κοιτούσε την κοπέλα του βουβός, ανέκφραστος, παγωμένος. Μόνο δάκρυα κυλούσαν ασταμάτητα.
Το μόνο που κατάφερε ήταν να την φιλήσει…όχι, δεν ήταν το τελευταίο φιλί. Θα υπήρχε άλλο ένα…που τελικά δεν πρόλαβε να της το δώσει.

-

Και σήμερα, μερικά χρόνια μετά…ο αγαπημένος της είπε πως:

Ξέρω πως εκεί που είσαι, περνάς όμορφα και χαμογελάς με εκείνο το αστραφτερό σου χαμόγελο… Μετά από χρόνια…θα έρθω εκεί Ελισάβετ…εκεί…θα έρθω να σε βρω για να σου δώσω εκείνο το φιλί…εκείνο που δεν κατάφερα να σου δώσω όταν το πρόσωπο σου τύλιξε λευκό πανί. Το τελευταίο φιλί…
Αν και τελευταίο φιλί δεν υπάρχει ποτέ.


Το παραμύθι τελείωσε χωρίς το γνωστό και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα…

Έμειναν μόνο αναμνήσεις…εικόνες…στιγμές…που δε θα σβήσουν ποτέ.