Mια γιορτή - Xρόνια σου πολλά...

Άλλη μια μέρα...ανάμεσα σε κόλες χαρτί, καταλόγους, διαφημιστικά, τηλέφωνα, φωνές, συζητήσεις, διαφωνίες, κόντρες, γέλια, πειράγματα υπολογιστές και το χάος.

Σε ένα γραφείο που καμαρώνω πως είναι άδειο - minimal αλλά κάθε μέρα γεμίζει...γεμίζει...γεμίζει και σε λίγο θα είναι όπως και του διπλανού και του παρα-διπλανού (δε νομίζω πως θα μπορέσει να μοιάσει στο διπλανό...καθώς δεν είναι γραφείο αλλά ουράνιο τόξο...ζαλίζομαι και μόνο που το βλέπω. Αλλά δεν παραπονιέμαι καθώς είναι η χαρά του γραφείου)...

Σε αυτό το χάος αντιστέκομαι...αντιστέκομαι από το πρωί που μπήκα στο λεωφορείο καθώς ‘απολάμβανα’ την διαδρομή (όχι σύντομη) πάντα με την συντροφιά μουσικής (κυρίως μελαγχολικά κομμάτια...έτσι για να πάει καλά η μέρα).
Παρατηρούσα την πρωινή πόλη, τους αγουροξυπνημένους ανθρώπους που περιμένουν στις στάσεις για το λεωφορείο που θα τους μεταφέρει σε αυτό που λέγεται δουλειά...’στον άλλο κόσμο’...

Και ενώ διαδραματίζονται όλα αυτά....στο ipod ‘Χρόνια σου Πολλά’!
Αυτό ήταν...ο ύμνος της ημέρας. Κάτι από Νέο Κύμα... δεν ξέρω αν είναι νέο η παλιό αλλά είναι ΚΥΜΑ...που σε παρασύρει αλλού...στο κάθε αλλού.

Τι και αν είναι λάθος οι κεραμικές εστίες...τι και αν καθυστερεί ο κατάλογος...τι και αν το αφεντικό έδωσε ρεσιτάλ παραπόνων σήμερα...τι και αν ο καθένας ‘βόσκει’ στο κόσμο του...τι και αν δεν βρίσκαμε τα χαρτιά που χρειαζόμαστε...τι και αν όλα είναι χάος...απουσιάζει και η χαρά του γραφείου βλέπεις...η διπλανή μου...μόνο το χρωματιστό γραφείο της είναι σήμερα εδώ και μας κάνει να χαμογελάμε...τι και αν...

Για αυτό λοιπόν...Χρόνια σου πολλά...ναι! εσένα...και ας μη γιορτάζεις κάτι...εγώ σου λέω: ‘χρόνια σου πολλά, σήμερα γιορτάζει όλη η γη...με πουλιά θα στείλω μιαν ευχή στην καρδιά...χρόνια σου πολλά’

Σε σένα που μου με κοιτάζεις κατάματα και μου χαμογελάς...

Καλημέρα.