Βράδυ Σαββάτου...

Séraphine

Γαλλική ταινία σε σκηνοθεσία Μαρτέν Προβόστ, με τους: Γιολάντ Μορό, Ούλριχ Τουκούρ, Ζενεβιέβ Μνις, Σερζ Λαριβιλερ

1914. Στο Σενλίς, λίγο έξω από το Παρίσι, η ιδιόρρυθμη Σεραφίν δουλεύει ως οικιακή βοηθός. Το κρυφό της πάθος όμως είναι η ζωγραφική και όταν τυχαία αποκαλυφθεί, θ' αφήσει έκπληκτο τον Γερμανό συλλέκτη Βίλχελμ Ούντε. Προτού εκείνος προλάβει να της οργανώσει μια μεγάλη έκθεση, ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκινά...

Βράδυ Σαββάτου...

τόόόόόόσο όμορφα!!!

Again please! again...

The Dust and The Promise…

Έπιασα στα χέρια μου το ξεσκονόπανο και καθάριζα με μανία τα έπιπλα… σκόνη… παντού σκόνη… την μάζευα ξανά και ξανά! Μα όσες φορές και αν τη μάζεψα ερχόταν νέα! Και καθόταν πάνω στις γυαλισμένες επιφάνειες. Ήθελα να βάλω τα κλάματα… Δεν αντέχω άλλη σκόνη, δεν θέλω να μαζευτεί ξανά σκόνη μηνών και να χαλά η πεντακάθαρη επιφάνια!
Με έπιασε αμόκ! Έψαξα να βρω κάτι που θα την απωθεί… να περνά η σκόνη πάνω από την επιφάνεια και μόλις πάρει την απόφαση να καθίσει και να την λερώσει να φεύγει σαν κάτι να τις κάνει φουυυυυ … PROMISE
Νομίζω πως βρήκα αυτή την ουσία, μα δε θα σας αποκαλύψω την συνταγή… είναι μυστικό! Μου πείρε ώρα μέχρι να πετύχουν τα πειράματα μου... ανακάτεψα πολλά και διαφορετικά υλικά… νευρίασα, έκλαψα, θύμωσα, μα κάτι κατάφερα… δεν λέω πως είναι τέλια η συνταγούλα μου , μα μέρα με τη μέρα θα την κάνω όλο και καλύτερη! Πιο δυνατή! ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΠΕΤΥΧΩ – PROMISE.
ΝΑΙ! PROMISE!
Έτσι… έτσι παρομοίωσα τα λόγια στο τηλεφώνημα μας… σαν σκόνη … που είχε καθίσει στις κάποτε καθαρές επιφάνειες.

Ευχαριστήριο...

Και τώρα;

Και τώρα που θέλω να ανέβω στο ψηλότερο σημείο της πόλης και να φωνάξω; να βγάλω αυτό το αγκάθι που έχει καθίσει μέσα μου και το άτιμο έχει σκαλώσει;

Και τώρα;

Και τώρα που έφτασα στο σημείο να μην ελέγχω τον εαυτό μου και ξαφνικά να τρέχουν δάκρυα χωρίς να μπορώ να τα σταματήσω;

Και τώρα;

Και τώρα που μάζεψα μέσα μου τα πάντα και φράκαραν; Που όλα μαζί θέλουν να βγουν έξω αλλά δεν τα καταφέρνουν γιατί η έξοδος είναι στενή;

Και τώρα;

Και τώρα; Μου λες τώρα; Έφτασα πάτο; Φτάνω πάτο; Η βγαίνω στην επιφάνεια;

Φτου και βγαίνω…

Τι και αν δεν μιλάω σε κανέναν, τι κ αν είμαι με το χαμόγελο μέχρι τα αυτιά; Τι κ αν είμαι αστεία και πειράγματα;

Άμυνες; Φόβοι; Φοβίες;

Τίποτα… απλά δεν θέλω να είμαι η αιτία να σας δω να μη χαμογελάτε με τα δικά μου… μα έσπασα… λύγισα… και τρόμαξα με την πτώση μήπως και πέσω στο πάτο με δύναμη και μετά…

Και έτσι φτάσαμε στο σημείο των δακρύων… άλλοι το έζησαν live και άλλοι τηλεφωνικά και τους έλεγα όχι, όχι δεν κλαίω… και δε με πίστεψαν και μου έστειλαν δόση Ευτυχίας.

Και τώρα είμαι στο κενό… μη ξέροντας τι θα ακούσω σε μερικές ώρες… αν θα χαμογελάσω ή αν θα χάσω τη γη κάτω από τα πόδια μου… και εγώ ο άθλιος γράφω…

Κρατάω θετική σκέψη πως θα χαμογελάσω και μόνο αυτό!

Και στο κόρακα τα δάκρυα και όλα! Όλα τα ‘κακά’ θα τα θάψω και θα είμαι όπως παλιά! ΚΑΛΑ!

Συγνώμη σε όλους και για όλα…

Και κλείνω με την αιτία που ξεκίνησα να γράφω… ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Όλους όσους με τον δικό τους τρόπο βοηθούν και υπάρχουν… αλλά επιτρέψτε μου λίγο περισσότερο στου δυο ανθρώπους που χθες υπήρχαν με το παραπάνω δίπλα μου ο καθένας με τον μοναδικό του τρόπο!

Και έτσι λοιπόν το ευχαριστήριο δικό σας! Κρατήστε μόνο το ευχαριστώ και ότι με κάνετε να ταξιδεύω … άλλωστε κάποια κομμάτια έχουν πολλά νοήματα και όχι μόνο ένα!

Ευχαριστωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω

Γιατί μαζί σας ταξιδεύωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω

Και μου είναι αρκετό!

*Ευχαριστώ και τα παιδιά που μας χάρισαν το κομμάτι.

Πάντα θα τους ευχαριστώ, πάντα και ας μη το ξέρουν και ας το ξέρουν…

Moleskine - Erotimata...

eeiiiii psit...paidaki...

έεεειιι

Ψίτ!

Παιδάκι...θυμάσαι;

Θυμάσαι εκείνες τις μέρες που κοιτάζαμε τα αστέρια;

Θυμάσαι εκείνες τις μέρες που μου έλεγες ιστορίες για τα μικρά αστεράκια;

Θυμάσαι εκείνες τις μέρες που μύριζε παντού λεβάντα;

έεεειιιιιι θυμάσαι;

Και μια μέρα...άπλωσες το χεράκι για να πιάσεις ένα αστεράκι...του έβαλες ένα μικρό χρυσό σκοινάκι και το έδεσες στα κλωναράκια της λεβάντας!!!

Ναι ναι...για να είναι παρέα...

-

Σήμερα που τα αστεράκια δεν φαίνονται...σήμερα που η βροχή πέφτει σιγά σιγά και ακούω τις στάλες, άνοιξα εκείνο το μικρό κουτάκι! Θυμάσαι παιδάκι;

Το άνοιξα και με προσοχή έβγαλα το αστεράκι και τις λεβάντες...

...............................γέμισε το δωμάτιο αστέρια

...............................γέμισε το δωμάτιο αρώματα

...............................ένα δάκρυ χαράς κύλησε

...............................και ένα χαμόγελο, μεγάλο

Θα τα κρατήσω για λίγο εδώ...και μετά...σιγά σιγά και χωρίς φασαρία θα τα βάλω όλα στη θέση τους...πιο σιγά! μιλάτε πιο σιγά σας παρακαλώ...τα αστεράκια φοβούνται τις δυνατές φωνές!

-

Και εκεί δίπλα στο μαξιλάρι σου θα σε νανουρίζουν γλυκά αστεράκια και αρώματα.

Έεειιιιι κλείσε τα μάτια σου τώρα...

Καληνύχτα παιδάκι...

Όνειρα γλυκά...

Panta Tha Leipeis...

Και φέτος λείπεις...όπως κάθε χρόνο. Πάντα λείπεις...Πάντα θα λείπεις...
Και εγώ λείπω...κάθε χρόνο...
Και εσύ που τώρα διαβάζεις...λείπεις και εσύ.
Χαθήκαμε όλοι ρε γαμώτο...

Και άνοιξα παλιά κουτιά γεμάτα αναμνήσεις...και γύρισα πίσω...και έκλαψα λίγο, δε θα σου πω ψέμα. Αλλά δεν πειράζει.
Και ξέρω ότι θα με συχωρέσεις που είχα κρυμμένο κάτω – κάτω το δώρο σου που φόραγα συνέχεια...
Από τότε που έφυγες το έβγαλα γιατί ήθελα να το βλέπω μόνο εγώ. Αλλά σε κάτι στιγμές αδυναμίας το έκρυψα καλά...λες και φοβόμουν...
Τώρα όμως είναι πάλι εδώ, δίπλα μου, το κοιτάζω και χαμογελώ...
Λείπεις...και δεν τολμώ να έρθω να δω το σπίτι σου...γιατί ξέρω πως δεν είναι εκεί το πραγματικό σου σπίτι...είναι απλά κάτι λευκά μάρμαρα, άχαρα, παγερά...δεν μένεις εκεί!
Το σπίτι σου είναι αλλού, τυλιγμένο από χρώμα, λουλούδια, μυρωδιές,...ξέρω και κάτι άλλο...έχεις και πιάνο εκεί...ακούω τις μελωδίες κάτι βράδια, όμορφες και χαρούμενες μελωδίες...

Λείπεις...πάντα θα λείπεις...μα δε σε κατηγορώ, ούτε γκρινιάζω...γιατί με αγαπάς που είμαι καλά! Έτσι μου έλεγες ε;
-Αν είσαι καλά εγώ θα σε αγαπώ περισσότερο!

Μπέμπα...κοίτα! είμαι καλά!

*Το κομμάτι δυστυχώς δεν μπορεί να μπει σε κάποιον player…οπότε αντιγράφετε το link και το ανοίγετε με browser.
http://www.fileden.com/files/2008/9/11/2091517/09.MINIMAL%2013%20M1.mp3

Χριστούγεννα...

Να έρθουν και να φύγουν όσο πιο γρήγορα μπορούν...

Και επειδή θα μου πείτε πως γκρινιάζω...καλές γιορτές σε όλους και με το καλό το νέο έτος...

Με την ελπίδα πως το 2009 θα είναι διαφορετικό και θα δούμε άσπρη μέρα σε όλα τα κομμάτια της ζωής μας...

Και του χρόνου...